-Rumi

ನಿನ್ನೆ ನಾನು ಬುದ್ಧಿವಂತ, ಇಡೀ ಜಗತ್ತನ್ನೇ ಬದಲಿಸಬೇಕೆಂದಿದ್ದೆ
ಇಂದು ನಾನು ವಿವೇಕಿ, ಹಾಗಾಗಿ ನಾನೇ ಬದಲಾಗುತಿದ್ದೇನೆ.

ಎಲ್ಲರಿಗೂ ಹೊಸ ವರ್ಷದ ಹಾರ್ದಿಕ ಶುಭಾಶಯಗಳು

ಪ್ರತಿ ಸುಖ,ದುಃಖದಲ್ಲೂ ಹೊಸ ಅರ್ಥವ ಹುಡುಕುವೆ
ಆ ನಿಶ್ಯಬ್ಧದಲ್ಲೂ ಚೇತನದ ಧ್ವನಿಯನ್ನು ಕೇಳುವೆ
ಎಲ್ಲಿ ಪ್ರತಿ ಅಂತ್ಯವೂ ಮತ್ತೊಂದರ ಶುಭಾರಂಭವಾಗುವುದೋ
ಅಲ್ಲಿ ಜಗತ್ತಿನಿಂದ ಮುಕ್ತವಾದ ಮತ್ತೊಂದು ಜಗತ್ತನ್ನು ಕಾಣುವೆ

ಎಲ್ಲರಿಗೂ ಕನ್ನಡ ರಾಜ್ಯೊತ್ಸವದ ಹಾರ್ಧಿಕ ಅಭಿನಂದನೆಗಳು

ದಿನಗಳು ಉರುಳಿದರೂ ಗಿಣಿಯ ಮಾತಿನಲ್ಲಿ ಏನೂ ಬದಲಾವಣೆ ಯಾಗಲಿಲ್ಲ. ಒಮ್ಮೆ ಶಾಂತಪ್ಪ ದಣಿದು ಮನೆಗೆ ಬಂದಾಗ, ಗಿಣಿ, ಎಂದಿನಂತೆ ತನ್ನ ಕೆಟ್ಟ ಪದಗಳನ್ನು ಉಪಯೋಗಿಸ ಮಾತನಾಡತೊಡಗಿತು. ಕೋಪ ಬಂದ ಶಾಂತಪ್ಪ, ಗಿಣಿಯ ಕತ್ತನ್ನು ಹಿಡಿದು ಜೋರಾಗಿ ಅಲ್ಲಾಡಿಸಿ, “ಕೆಟ್ಟ ಪದವನ್ನು ಉಪಯೋಗಿಸುವುದನ್ನು ಬಿಟ್ಟು ಬಿಡೋ” ಎಂದು ಗದರಿದನು. ಗಿಣಿ ಇನ್ನಷ್ಟು ರೋಷಗೊಂಡು ಶಾಂತಪ್ಪನನ್ನು ಬಯ್ಯತೊಡಗಿತು. ಅದಕ್ಕೆ ಶಾಂತಪ್ಪ, ಇರು ನಿನಗೆ ಮಾಡ್ತೀನಿ ಎಂದು, ಗಿಣಿಯನ್ನು ತೆಗೆದು ಒಂದು ಪೆಟ್ಟಿಗೆಯಲ್ಲಿ ಅದನ್ನಿತ್ತು ಬಾಗಿಲು ಮುಚ್ಚಿದ್ದನು. ಕೋಪದಿಂದ ಗಿಣಿ ಒಳಗಡೆ ಒದರಾಡಿ, ತನ್ನ ಉಗುರಿನಿಂದ ಪೆಟ್ಟಿಗೆಯ ಬಾಗಿಲನ್ನು ಪರಚತೊಡಗಿತು. ಶಾಂತಪ್ಪ ಅದರ ಗಲಾಟೆಯನ್ನು ಕೇಳಲಾರದೆ ಪೆಟ್ಟಿಗೆಯ ಬಾಗಿಲನ್ನು ತೆರೆದ, ಹೊರಬಂದ ಗಿಣಿ, ಶಾಂತಪ್ಪನನ್ನು ವಾಚಾಮ ಗೋಚರವಾಗಿ ಬಯ್ಯತೊಡಗಿತು, “ಏನೋ ನನ್ನೇ ಕೂಡಿ ಹಾಕ್ತಿಯೇನೋ? ಎಷ್ಟೋ ಕೊಬ್ಬು ನಿನಗೆ? ನಿಮ್ಮಜ್ಜಿ $#@^*()&……”. ಇದನ್ನು ಕೇಳಿಸಿಕೊಂಡ ಶಾಂತಪ್ಪನ ಕೋಪ ತಾರಕಕ್ಕೇರಿ, ಗಿಣಿಯನ್ನು ಹಿಡಿದು ಅಡುಗೆಮನೆಯಲ್ಲಿದ್ದ ಫ್ರಿಡ್ಜ್ ನ ಮೇಲ್ಭಾಗವಾದ ಫ್ರಿಜರ್ ಬಾಗಿಲು ತೆಗೆದು ಅದರೊಳಗೆ ಗಿಣಿಯನ್ನ ಒಳಗೆ ಎಸೆದು, ಬಾಗಿಲು ಮುಚ್ಚಿದ. ಸ್ವಲ್ಪ ಹೊತ್ತು ಒದರಾಡಿದ ಗಿಣಿ, ನಂತರ ಶಾಂತವಾಯಿತು.

ಸ್ವಲ್ಪ ಹೊತ್ತು ಏನು ಶಬ್ದ ಬಾರದಿದ್ದಾಗ, ಆಶ್ಚರ್ಯದಿಂದ ಶಾಂತಪ್ಪ ಫ್ರೀಜೆರ್ ಬಾಗಿಲು ತೆರೆದ, ಗಿಣಿ ಆತನ ತೆರೆದ ಬಾಹುವಿನ ಮೇಲೆ ಮೆಲ್ಲನೆ ನಡೆದು, “ಅಯ್ಯ, ಇದುವರೆವಿಗೂ ನಿನಗೆ ನಾನು ತುಂಬಾ ತೊಂದರೆ ಕೊಟ್ಟೆ, ಇನ್ನು ಮುಂದೆ ಬಾಯಿ ತಪ್ಪಿಯೂ ಕೆಟ್ಟ ಪದಗಳನ್ನು ಉಪಯೋಗಿಸುವುದಿಲ್ಲಾ” ಎಂದು ಹೇಳಿತು. ಶಾಂತಪ್ಪನ ಸಂತಸಕ್ಕೆ ಎಲ್ಲೆಯೇ ಇರಲಿಲ್ಲ, ಇಷ್ಟು ದಿನವಾದರೂ ಬದಲಾಗದಿದ್ದ ಗಿಣಿಯ ಸ್ವಭಾವ, ಇದ್ದಕ್ಕಿದ್ದಂತೆ ಬದಲಾಗಿದ್ದಕ್ಕೆ ಆಶ್ಚರ್ಯ ಪಡುತಿದ್ದಾಗ, ಗಿಳಿ ತನ್ನ ಮಾತು ಮುಂದುವರೆಸಿ, “ಅಂದಹಾಗೆ ಒಳಗಡೆ ಇದ್ದ ಕೋಳಿ ಏನು ತಪ್ಪು ಮಾಡಿತ್ತು” ಎಂದು ಕೇಳಿತು.

ನಿಮ್ಮೆಲ್ಲರಿಗೂ ಹೊಸ ವರ್ಷದ ಹಾರ್ಧಿಕ ಶುಭಾಶಯಗಳು

ಗುಂಡ: ಅಮ್ಮಾ ಎಲ್ಲರು ನನ್ನನ್ನ ಬಯ್ತಾರೆ, ಮೊದಲಿಗೆ ನೀನು ಬಯ್ತೀಯ, ಅಪ್ಪ ಬಯ್ತಾರೆ, ಕೊನೆಗೆ ಸ್ಕೂಲ್ನಲ್ಲಿರೋ ಎಲ್ಲ ಟೀಚರ್ಸು ಬಯ್ತಾರೆ, ನಂಗೆ ಬಯ್ಸ್ಕೊಂಡು, ಬಯ್ಸ್ಕೊಂಡು ಬೇಜಾರಾಗ್ಹೋಗಿದೆ, ಅದಕ್ಕೆ ಒಂದು ತೀರ್ಮಾನಕ್ಕೆ ಬಂದಿದ್ದೀನಿ.

ಅಮ್ಮ: ಏನ್ತೀರ್ಮಾನಕ್ಕೆ ಬಂದ್ಯೋ?

ಗುಂಡ: ನಾನು ಮದುವೆ ಆಗ್ಬೇಕು ಅಂತ ತೀರ್ಮಾನಿಸಿದ್ದೀನಿ

ಅಮ್ಮ: ಹಾಂ! ಯಾಕೋ?

ಗುಂಡ: ಮದುವೆಯಾದ್ಮೇಲೆ ನಾನು ಅಪ್ಪಂಥರ, ನನ್ನ ಹೆಂಡತಿ ಕೈಲಿ ಮಾತ್ರ ಬೈಸ್ಕೊಬೋದು!!

ಆಶ್ಚರ್ಯದಿಂದ ಆಕೆ, ಏನು ಕೇಳಬೇಕೆಂಬುದರ ಬಗ್ಗೆ ಕೊಂಚ ಆಲೋಚಿಸಿ, ತನ್ನ ಕನಸುಗಳಲ್ಲಿ ಒಂದಾದ, ಭಾರತ ಮತ್ತು ಪಾಕಿಸ್ತಾನ ಗಳ ನಡುವೆ ಶಾಂತಿ ನೆಲಸುವಂತೆ ಮಾಡಲು, ಆಕೆ, ಜೀನಿಗೆ ಭೂಪಟವೊಂದನ್ನು ತೋರಿಸಿ, “ಭಾರತ ಮತ್ತು ಪಾಕಿಸ್ತಾನ ಗಳ ನಡುವೆ ಶಾಂತಿ ನೆಲೆಸುವಂತೆ ಹಾಗು ಅವರು ಮತ್ತೆಂದೂ ತಮ್ಮ ತಮ್ಮಲ್ಲೇ ಕಚ್ಚಾಡದಂತೆ ಮಾಡು” ಎಂದು ಕೇಳಿಕೊಂಡಳು.

ಜೀನಿ ಭೂಪಟವನ್ನು ನೋಡಿ, ನಂತರ ಆಕೆಗೆ ಹೇಳಿತು, “ಅಮ್ಮ, ನಾನು ಶಕ್ತಿವಂತ, ಆದರೆ ನೀನು ಕೇಳಿದ್ದು ನನ್ನ ಶಕ್ತಿ ಮೀರಿದ್ದು, ಭಾರತ ಪಾಕಿಸ್ತಾನದ ನಡುವೆ ಶಾಂತಿ ನೆಲೆಸುವಂತೆ ಮಾಡುವುದು ತುಂಬಾ ಕಷ್ಟ, ಹಾಗಾಗಿ ಇದೊಂದು ವರವನ್ನು ಬಿಟ್ಟು ಬೇರೆನಾದರು ಕೇಳಿಕೊ ಕೊಡುತ್ತೇನೆ”.

ಆಕೆ ಸರಿ ಎಂದು ಮತ್ತೊಮ್ಮೆ ಧೀರ್ಘವಾಗಿ ಆಲೋಚಿಸಿ, “ನನಗೊಬ್ಬ ಗಂಡ ಬೇಕು, ಅವನು ಹೇಗಿರಬೇಕೆಂದರೆ, ಶ್ರೀ ರಾಮಚಂದ್ರನಂತೆ ಏಕಪತ್ನಿವ್ರತಸ್ತನಾಗಿರಬೇಕು, ಶಾಂತಿ ಪ್ರಿಯನಾಗಿರಬೇಕು, ಯಾವಾಗಲು ನಗುತ್ತಿರಬೇಕು, ಅಡುಗೆಯಲ್ಲಿ ನಿಪುಣತೆ ಇರಬೇಕು, ಮನೆಕೆಲಸದಲ್ಲಿ ಸಹಾಯ ಮಾಡಬೇಕು, ನನ್ನ ಅಪ್ಪ ಅಮ್ಮ ಅವರನ್ನು ಚೆನ್ನಾಗಿ ನೋಡಿಕೊಳ್ಳ ಬೇಕು….”

ಇದನ್ನು ಕೇಳಿಸಿಕೊಂಡ ಜೀನಿ, ಒಂದು ನಿಡಿದಾದ ಉಸಿರೆಳೆದುಕೊಂಡು, ಮನಸ್ಸಿನಲ್ಲೇ “ಥೂ ನಿನ್ನ!” ಎಂದು ತನ್ನನ್ನೇ ಹಳಿದುಕೊಂಡು, “ಅಮ್ಮಾ ಆ ಭೂಪಟವನ್ನು ಇನ್ನೊಮ್ಮೆ ತೋರಿಸುವೆಯಾ” ಎಂದಿತು

ಇವರಿಬ್ಬರೂ ನೋಡುತ್ತಿದ್ದಂತೆ, ವಯಸ್ಸಾದ ವೃದ್ದೆಯೊಬ್ಬರು, ಕೋಲೂರಿ ಕೊಂಡು ಬಂದು, ಸರಿದಾಡುವ ಗೋಡೆಯ ಪಕ್ಕದಲ್ಲಿದ್ದ ಗುಂಡಿಯನ್ನು ಅದುಮಿ ನಿಂತರು. ಸ್ವಲ್ಪ ಹೊತ್ತಿನ ನಂತರ ಹೊಳೆಯುವ ಗೋಡೆಗಳು ತಂತಾನೇ ಸರಿದವು, ಒಳಗಡೆ ಸಣ್ಣ ಕೋಣೆಯಿದ್ದು, ವೃದ್ದೆ ಕೋಲುರುತ್ತಾ, ನಿಧಾನವಾಗಿ ಕೋಣೆಯೊಳಗೆ ಹೋದರು. ಗೋಡೆಗಳು ತಂತಾನೆ ಮುಚ್ಚಿಕೊಂಡವು.

ಏನಾಗುವುದೋ ಎಂದು ಕಾತರದಿಂದ ಅಪ್ಪ, ಮಗ ನಿರೀಕ್ಷಿಸುತಿದ್ದಾಗ, ಗೋಡೆಗಳು ಮತ್ತೆ ತಂತಾನೆ ಸರಿದವು. ಅದೇ ಕೋಣೆಯಿಂದ, ಒಂದು ಸುಂದರ ಹುಡುಗಿ ಹೊರಬಂದು ಇವರ ಮುಂದೆಯೇ ಹಾದು ಹೋದಳು.

ತೆರೆದ ಬಾಯಿ, ಅರಳಿದ ಕಂಗಳಿಂದ ಇದನ್ನು ನೋಡಿದ ಅಪ್ಪ, ತಕ್ಷಣವೇ ಮಗನ ಭುಜ ಹಿಡಿದು, ಅವನ ಕಿವಿ ಹತ್ತಿರ ಹೋಗಿ, ” ಮಗಾ, ಜರ್ರನೆ ಹೋಗಿ ನಿಮ್ಮವ್ವನ್ನ ಕರ್ಕಂಬಾ, ಓಡು” ಎಂದ.

ಶಿಷ್ಯಂದಿರೆಲ್ಲಾ ತಮ್ಮ ಲೋಟ ಆರಿಸಿಕೊಂಡು, ಅದರಲ್ಲಿ ಕಾಫಿ ಹಾಕಿಕೊಂಡು ತಂತಮ್ಮ ಸ್ವಸ್ಥಾನದಲ್ಲಿ ಬಂದು ಕುಳಿತರು. ಎಲ್ಲರನ್ನು ಗಮನಿಸಿದ ಗುರು ಮಾತಿಗೆ ಆರಂಭಿಸಿದರು.

ನೀವು ನಿಮ್ಮನ್ನೇ ಗಮನಿಸಿದರೆ, ಎಲ್ಲರೂ ಅತಿ ಹೆಚ್ಚು ಬೆಲೆಯ ಲೋಟಗಳನ್ನೇ ಆರಿಸಿಕೊಂಡಿದ್ದೀರಿ, ಕಡಿಮೆ ಬೆಲೆಯ ಲೋಟಗಳು ಬುಟ್ಟಿಯಲ್ಲೇ ಉಳಿದಿವೆ. ನಾವೆಲ್ಲರೂ ಜೀವನದಲ್ಲಿ ಅತ್ಯುತ್ತಮವಾದದ್ದನ್ನು ಬಯಸುವುದು ಸಹಜ. ನಿಜವಾಗಿಯೂ ನಿಮಗೆಲ್ಲರಿಗೂ ಬೇಕಾದದ್ದು ಕಾಫೀ ಮಾತ್ರ, ಆದರೆ ಲೋಟಗಳನ್ನು ಆರಿಸಿಕೊಳ್ಳುವಾಗ ಅತಿ ಹೆಚ್ಚು ಬೆಲೆಯ ಲೋಟವನ್ನು ಆರಿಸಿಕೊಂಡಿರಿ, ಹಾಗೆ ಉಳಿದವರ ಲೋಟವನ್ನು ನಿಮ್ಮ ಲೋಟದೊಡನೆ ಹೋಲಿಸಿಕೊಂಡು ನಿಮ್ಮನ್ನು ನೀವೇ ಸಮರ್ಥಿಸಿಕೊಂಡಿರಿ. ಈಗ ಕಾಫಿಯನ್ನು ಬದುಕಿಗೆ ಹೋಲಿಸಿದರೆ, ಕೆಲಸ ಹಣ, ಸಮಾಜದಲ್ಲಿನ ಘನತೆ ಇವೆಲ್ಲವನ್ನು ಲೋಟ ಪ್ರತಿನಿಧಿಸುತ್ತದೆ. ಲೋಟ ಕಾಫಿಯನ್ನು (ಬದುಕನ್ನು) ಹಿಡಿದಿಡುವ ಒಂದು ಸಾಧನವೇ ಹೊರತು ಕಾಫಿಯ ರುಚಿಯನ್ನು (ನಮ್ಮ ಬದುಕಿನ ಅರ್ಥತೆಯನ್ನು) ಹೆಚ್ಚಿಸುವುದಿಲ್ಲ. ಜೀವನದಲ್ಲಿ ನಾವು ಲೋಟಕ್ಕೆ ಹೆಚ್ಚಿನ ಮಹತ್ವ ಕೊಟ್ಟು, ಕಾಫಿ ರುಚಿಯನ್ನು  (ಜೀವನದಲ್ಲಿನ ಆನಂದವನ್ನು) ಅನುಭವಿಸಲು ಮರೆಯುತ್ತೇವೆ ಹಾಗು ಇದರಿಂದಾಗಿ ಬದುಕಿನಲ್ಲಿ ಅನಾವಶ್ಯಕವಾದ ಒತ್ತಡಕ್ಕೆ ಸಿಲುಕಿ ನರಳುತ್ತೇವೆ

ಈ ಮಾತುಗಳೊಂದಿಗೆ, ಅಂದಿನವರೆಗೂ ಕಲಿಯದಿದ್ದ ದೊಡ್ಡ ಪಾಠವೊಂದನ್ನು ಗುರು ತಮ್ಮ ಶಿಷ್ಯಂದಿರಿಗೆ ಕಲಿಸಿದ್ದರು.

ಸರಳತೆಯ ಶಕ್ತಿ
ಬೇಡವಾದದ್ದನ್ನು ತೆಗೆದು
ಬದುಕಿಗೆ ಬೇಕಾದ್ದನ್ನು
ಮಾತ್ರ ಉಳಿಸುವುದು

ಗೊತ್ತಿದ್ದರಷ್ಟೇ ಸಾಲದು
ಜೀವನದಲ್ಲಿ ಅಳವಡಿಸಿಕೊಳ್ಳಬೇಕು
ಬಯಸಿದರಷ್ಟೇ ಸಾಲದು
ಸಾಧಿಸುವೆಡೆಗೆ ಕಾರ್ಯ ನಿರತವಾಗಬೇಕು